Stanisław Siekanowicz

Były redaktor naczelny Głosu Polskiego, Kanada

Toronto, 18 maja 2001

OŚWIADCZENIE - do moich Czytelników, Sympatyków i Przyjaciół

Zostałem wyrzucony z Głosu Polskiego (tygodnika Związku Narodowego Polskiego w Kanadzie) przez nową Dyrekcję Prasową, która, przemianowawszy się na "Kolegium Redakcyjne" dorwała się do wydawania gazety i już zdążyła doszczętnie ośmieszyć Głos Polski w całej Kanadzie.

Już na poprzednim comiesięcznym posiedzeniu Zarządu Głównego tego Związku, w kwietniu br., poinformowałem to gremium o posiadanej informacji poufnej, że mają miejsce pewne naciski zewnętrzne na niektóre osoby z kierownictwa Związku, aby uczynić tę gazetę "neutralnie polityczną i zbalansowaną". Na tym samym posiedzeniu prezes Związku, Bogdan Adamczak, krytykował Głos Polski za rzekomo długie i niezrozumiałe artykuły (zapewne dla niego) oraz że "za dużo jest polityki".

Tygodnik ten za poprzedniego redaktora W. Magiery, a następnie pod moją redakcją przez ostatnie dwa lata miał charakter prawicowo-chrześcijański, ujawniał działania postkomunistów w obecnej Polsce i bronił dobrego imienia Narodu Polskiego, czym zdobył sobie prestiż i zaufanie w patriotycznych kręgach Polonii w całej Kanadzie. Jak na swe skromne możliwości (m.in.minimalny zespół pracowniczy, brak honorariów autorskich, przestarzały i psujący się sprzęt) prezentował przyzwoity poziom zarówno w treści jak w formie. Było to zasługą tego, że zarówno uprzedni redaktor Magiera jak i ja nie liczyliśmy godzin pracując po 50-60 godzin tygodniowo kosztem czasu wolnego i kosztem rodziny. Np. wydanie świąteczne (na Wielkanoc br.) zanosiłem do drukarni słaniając się na nogach po 48 godzinach spędzonych przy komputerze (trzeba było wykonać 10 stron reklam świątecznych). Traktowałem to jako swą służbę dla Polonii i jako dalszy ciąg rozpoczętej niegdyś w kraju walki o Polskę, a nie tylko jako "job". Co nie zostało nigdy docenione przez kierownictwo Związku, a wrecz przeciwnie - nastąpiły ataki prezesa Związku na Głos Polski oraz na moją osobę na kwietniowym posiedzeniu Zarządu Głównego (np.za spóźnienie gazety o 3 godziny, przy czym nie obchodziło go, że drukarka laserowa nadaje się na złom i że spędziłem całą noc na organizowaniu zastępczego sprzętu od zaprzyjaźnionych osób, gdy sam na moje prośby o pomoc nie reagował). Było to już aroganckie czepianie się, które nasiliło się gwałtownie po wydaniu numeru z kilkoma bardzo dobrze udokumentowanymi artykułami o Jedwabnem. Powinienem tu dodać, ze po wydaniu tego numeru w ciągu kilkunastu dni wpłynęło ponad 40 nowych prenumerat, a niektórzy czytelnicy informowali redakcje, że kopiują całe strony gazety i wysyłają masowo do Polski.

Wtedy akcję przeciwko Głosowi Polskiemu najwyraźniej przyspieszono. Nowa Dyrekcja Prasowa (ciało administrujące Głosem) została wybrana spośród tych członków Związku, którzy najwięcej gardłowali na temat potrzeby reform i przedstawiali różne pomysły, nieraz dziwaczne, np. Janusz Jankowski (właściciel sklepu "Polonez" w Toronto; jego nazwisko na telefonicznym displayu wyświetla się jako "Yankowski") lansował idee przekształcenia Głosu w bezpłatną gazetę reklamową, a Henryk Kacprzak (agent real estate, który nie wszedł do Dyrekcji Prasowej, ale był obecny przy wszystkich jej decyzjach i grał pierwsze skrzypce przy ich wykonaniu) proponował na kwietniowym posiedzeniu Zarządu Głównego (cytat): "Znajdziemy redaktora, który poskłada to (tzn. gazetę) za darmo i zmienimy oblicze Głosu".

Trzeba było więc mnie się pozbyć. Nowa Dyrekcja Prasowa przemianowała się na "Kolegium Redakcyjne" (bezprawnie, bo jest to ciało administracyjne), a gadanie tych ludzi o "uzdrawianiu" Głosu było zasłoną dymną, ponieważ do chwili wyrzucenia mnie (tj. przez 3 tygodnie) nie wysyłano rachunków za reklamy świąteczne (przy których narobiłem się przez 2 doby), nie wysyłano tez rachunków za duże ogłoszenia Credit Union, które szły przez kilka tygodni. Nic dziwnego, ze zalegano pracownikom z wypłatą, przy czym być może chodziło o to, żebym odszedł sam. Nasilił się konflikt o wynagrodzenie. Nagle zwolniono maszynistkę bez konsultacji ze mną, nie podając jej powodu, a mnie jako jej zwierzchnikowi również odmówiono podania powodów jej zwolnienia. W tej sytuacji wyglądało to na zemstę za domaganie się zaległego wynagrodzenia. Ale nie tylko, bo sposób wykonania tej akcji zakrawał na prowokacje obliczoną na uniemożliwienie wydania gazety lub na wydanie jej na skandalicznym poziomie. Otóż w przeddzień wydania, na kilka godzin przed oddaniem do druku, do redakcji wkroczyło dwoje członków tej Dyrekcji - nowo wybrana przewodnicząca Urszula Madej-Wojnarowicz (która uprzednio pełniła funkcję mojego zastępcy) i Maciej Jankowski /Yankowski/, a także wspomniany już wszechobecny przy wszystkich ich decyzjach H. Kacprzak. Najpierw przez 3 godziny odrywali ją od pisania wiadomości (które w tygodniku robi się w ostatni dzień) angażując ją co chwilę do pomocy przy porządkowaniu cen książek, a następnie - kiedy już była wykończona nerwowo i z trudem się opanowywała - p. Wojnarowicz nagle wręczyła jej zwolnienie. Kiedy odmówiono jej podania powodu, wstała i wyszła (jej reakcja jest dla mnie zrozumiała). Widząc to wszystko nie byłem w stanie skupić się na swojej pracy. Zawołałem moja żonę, która pomagała gazetę wykończyć do późnych godzin nocnych. Na drugi dzień urządzono mi awanturę za 2-godzine opóźnienie druku. 

Następnie zatrudniono (bez konsultacji ze mną) do pisania w komputerze osobę, która pisała z taka szybkością, że po tygodniu jej pracy materiału było zaledwie na pół gazety, a w jednym tylko artykule musiałem poprawić 58 błędów (dyskietkę trzymam na dowód). Uratowałem kolejne wydanie w ten sposób, ze miałem jeszcze trochę materiału zapasowego, trochę przepisywałem sam, oraz dzięki mojej żonie (znowu), która przez całą niedzielę poprawiała błędy nowej pracownicy (nikt oczywiście nie zapłacił jej, ale nie o to chodzi: nikt nie podziękował choćby zdawkowo - totalna arogancja). 

Prezes Związku całkowicie zignorował mój apel (wysłany faksem) o ingerencję w poczynania tej grupy i zawieszenie tych decyzji personalnych. Wiedziałem, że następnej gazety nie dam już rady wydać (zapasy z poprzednich numerów wyczerpały się), a jeżeli wydam, to w okrojonej objętości i na skandalicznym poziomie, bo nie sposób poprawić setki błędów. Zrozumiałem, że to już koniec Głosu. Ogłosiłem protest na piśmie, domagając się m.in. przywrócenia do pracy zwolnionej maszynistki. Wysłałem stosowne oświadczenia faksem do prezesa Związku B. Adamczaka i przewodniczącej "Kolegium Redakcyjnego" U. Wojnarowicz. Była to środa 2 maja. W czwartek nie przyszedłem do redakcji. Następnego dnia, tzn. w piątek 4 maja zostałem zwolniony dyscyplinarnie (na piśmie) za "porzucenie pracy", w redakcji wymieniono zamki. 

Kolejny numer - 8 maja został wydany przez owo "Kolegium Redakcyjne" na czele z p. Wojnarowicz - na poziomie tak potwornym, ze stał się pośmiewiskiem w Polonii. Natomiast w numerze z 15 maja (już trochę bardziej przypominającym wizualnie gazetę) obsmarowano mnie stekiem kłamstw. 

Zniszczono gazetę polonijną z tradycją od 1908 r. Nie wiem czy zamkną Glos Polski czy też pod tą nazwą będą próbować wydawać jakąś szmatę. Ja w każdym razie pragnę zapewnić dotychczasowych Czytelników, Sympatyków i Przyjaciół, ze dołożę wszelkich starań, aby Polonia kanadyjska MIAŁA gazetę o charakterze i poziomie zbliżonym do tego, czym był w ostatnich latach Glos Polski. Nie wiem w jakiej to będzie formie, nie wiem pod czyimi auspicjami i nie jestem w tej chwili do takich działań przygotowany, bo nagle pozbawiono mnie środków do życia. Ale zapewniam, ze wszelkich starań dołożę.

Serdecznie Państwa pozdrawiam i do zobaczenia na łamach.

Stanisław Siekanowicz

E-mail: pestcontrol@sympatico.ca

Powrót do Archiwum